Automatisch bieden: hoe een maximumbod op een veiling werkt

Automatisch bieden — je komt het ook tegen als maximumbod, biedopdracht of autobid — betekent dat een gast het systeem vertelt wat een kavel hem hoogstens waard is. Het systeem biedt daarna namens hem, één biedstap tegelijk, nooit hoger dan nodig en nooit boven het bedrag dat hij heeft ingevuld. Zo werken de grote online marktplaatsen al vijfentwintig jaar.

Op een benefietavond doet het iets nuttigers. Het laat iemand zijn echte bedrag vastleggen terwijl hij nog aan tafel zit met een glas in zijn hand, in plaats van dat jij het er om 22.40 uur uit moet trekken bij iemand die allang is afgehaakt.

Hoe het werkt, met getallen

Een dinerbon start op €60, met een biedstap van €10. Anne besluit dat de bon haar €120 waard is en vult dat in als maximum. Wat er dan gebeurt:

• Anne zet €120 klaar. Op het scherm staat €70 — één biedstap boven het startbedrag, niet €120.
• Bram biedt €80 vanaf zijn telefoon. Binnen een seconde antwoordt het maximum van Anne met €90.
• Bram gaat naar €100. Het antwoord is €110.
• Bram probeert €130. Het maximum van Anne stopt bij €120 en zij krijgt bericht dat ze overboden is.

Twee dingen daarin verrassen mensen. Het eerste: Anne heeft haar €120 nooit laten zien tot het moest. Was Bram bij €80 gestopt, dan had Anne de bon voor €90 gehad. Het maximum is een plafond, geen prijs. Het tweede is de snelheid. Het tegenbod staat er voordat Bram zijn telefoon heeft weggelegd, en dat is waarom een zaal gelooft dat er echt iets gebeurt.

Wat het met je opbrengst doet

Er zit geen truc in. Iemand die met de hand biedt, biedt de volgende stap en kijkt dan of het pijn doet. Iemand die een maximum instelt beantwoordt een andere vraag — wat is dit mij werkelijk waard — en beantwoordt die eerlijk, in stilte, zonder dat de rest van de tafel meekijkt. Die twee bedragen zijn zelden gelijk.

Een middelgroot kavel dat handmatig naar €150 kruipt, wordt door twee ingestelde maxima vaak naar €280 of €320 gewandeld, zonder dat een van beide bieders zijn telefoon nog aanraakt.

Het lost ook het probleem op dat een stille catalogus het meeste geld kost: kavels waar niets mee gebeurt. Een kavel dat op een derde van zijn waarde opende en één bod kreeg, blijft daar meestal staan. Niet omdat niemand het wilde, maar omdat niemand het genoeg wilde om tijdens de speeches op zijn scherm te blijven kijken.

Een kavel dat dood leek en het niet was

Op een schoolveiling afgelopen voorjaar keek de penningmeester de hele avond naar kavel 12: een week in een geschonken vakantiehuisje, startbedrag €150. Het stond op €180 terwijl de koffie rondging. Ze had het afgeschreven en zat al aan de verontschuldigende zin voor de schenker te denken.

Om 21.52 uur sloot de stille ronde en kwam het kavel uit op €430. Twee gasten hadden rond half negen een maximum van €400 en €430 ingesteld en waren daarna teruggegaan naar hun bord. Het scherm had een uur lang €180 laten zien, omdat €180 alles was wat het hoefde te laten zien.

De verontschuldiging was niet nodig. Wat wel nodig was geweest, en wat ze niet had gedaan: de schenker vooraf vertellen dat een stil kavel en een goedkoop kavel niet hetzelfde zijn.

Wat gasten fout doen

• Ronde bedragen. Iedereen kiest €100, €150, €250. Twee gelijke maxima geven een gelijkspel, beslist door wie het eerst was, en dat voelt willekeurig voor wie verliest. Zeg dus vanaf de microfoon: kies een oneven bedrag. €155 wint het altijd van €150.
• Een maximum instellen op het huidige bod. Het systeem weigert dat, de gast leest de weigering als een storing, en een deel van hen stopt daar in plaats van het één stap hoger te proberen.
• Denken dat iedereen het bedrag ziet. Dat is niet zo, en mensen bieden merkbaar ruimer zodra iemand dat een keer hardop zegt. Niemand ziet de €120 van Anne behalve Anne.
• Vergeten dat ze er een hebben ingesteld. Wie om acht uur op drie kavels €300 zet en alle drie wint, krijgt een rekening waar hij niet op gerekend had. Een bevestiging per maximum, plus een lijstje waarin een gast zijn eigen lopende maxima ziet, voorkomt een vervelend gesprek bij de kassa.

Wat organisatoren fout doen

De meest gemaakte fout is automatisch bieden aanzetten en de biedstappen laten staan zoals ze stonden. Met een biedstap van €2 op een kavel dat op €40 staat, leveren twee maxima van €200 tachtig stappen en tachtig meldingen op binnen een minuut. Houd de biedstap op ongeveer vijf tot tien procent van het bedrag waar je op dat moment zit, of laat hem meegroeien: €5 onder de €100, €10 tot €250, €25 daarboven. In de handleiding staat hoe je dat per kavel instelt.

De tweede fout is het niet uitleggen. Een gast die met de hand €90 biedt en drie keer achter elkaar binnen een seconde wordt afgetroefd, denkt niet automatisch bieden. Die denkt dat het doorgestoken kaart is, en zegt dat tegen zijn tafel. Dertig seconden vanaf de voorkant van de zaal voorkomt het.

De derde is maxima gebruiken op de hoofdkavels in het live blok. Niet doen. De afslager, de opgestoken handen, de stilte voor het derde bod — dat is het schouwspel, en een stil systeem maakt dat niet beter. Houd maxima voor de catalogus en voor iedereen die van huis meebiedt.

Gelijke bedragen, en de andere randgevallen

• Twee gelijke maxima. In vrijwel elk systeem wint de vroegste. Zeg die regel vooraf, in plaats van hem achteraf bij de kassa te verdedigen.
• Je eigen maximum verhogen terwijl je aan de leiding staat. Dat hoort de zichtbare prijs niet te bewegen. Doet jouw systeem dat wel, dan wil je dat de week ervoor ontdekken, niet om negen uur 's avonds.
• Een maximum intrekken. Bepaal het beleid vooraf. De meeste organisatoren laten een gast zijn maximum verlagen tot het huidige bod en niet lager. Dat is dezelfde regel die een afslager toepast op een hand die al in de lucht is.
• Kavels met een limiet. Heeft een kavel een limiet, dan mag een maximum dat daaronder blijft niet als winnend bod op het scherm staan. Anders gaat iemand naar huis in de overtuiging dat hij een boottocht heeft gewonnen die hij niet gewonnen heeft.
• Bieders die er niet zijn. Wie van huis meekijkt kan niet door de speeches heen verversen en kan de zaal niet lezen. Een maximum is de enige manier waarop die persoon op gelijke voet meedoet. Op een avond met een zaal én mensen thuis is automatisch bieden dus geen extraatje.

Eén zin vanaf de microfoon

“Je kunt een maximum instellen, en dan bieden wij voor je tot iemand daaroverheen gaat. Je betaalt één stap boven de volgende bieder — niet je maximum, tenzij de strijd echt zo ver gaat.”

Zeg het bij de opening, nog eens als de stille catalogus opengaat, en zet het op het kaartje op tafel. Bij een vereniging waar elk jaar dezelfde veertig mensen komen mag die uitleg korter. In een zaal die het voor het eerst meemaakt kost te veel uitleg je niets.

Waar het thuishoort

Op stille kavels, op avonden waar ook van huis wordt meegeboden, en bij elk publiek dat vooral voor het eten kwam. Stel eerst een maximum tegen jezelf in op een testkavel: een biedproces dat niemand begrijpt is het enige probleem dat je niet meer kunt oplossen zodra de deuren open zijn. Een keer droog oefenen kost niets, en op de vragenpagina staan de ongemakkelijke gevallen: de gast die zijn maximum eraf wil, of twee gelijke plafonds op het kavel dat iedereen wilde.

Automatisch bieden staat in auctiontool.ai standaard aan op elk stil kavel. Wat de tool zelf kost, lees je op de prijzenpagina.